Spreken is zilver, zwijgen is goud

Dan had ik vorige week goud! vanaf vorige week zondag was ik mijn stem kwijt. Dat betekent dat ik 5 dagen gefluisterd heb of wat er voor door moest gaan. Nooit heb ik kunnen beseffen dat het zo lastig is om niet te kunnen communiceren met mijn stem. Voor mijn omgeving wellicht eens een keer lekker rustig, dat begijp ik. Maar niet kunnen bellen of uberhaupt een telefoon aannemen is erg lastig. Uit automatisme grijp je naar de telefoon wanneer je wat wilt weten of navraag wilt doen om verder te kunnen met je werk. Ineens realiseer ik mij ook dat e-mail nu een uitkomst is, maar dat je dan wel afhankeljk bent van hoe snel iemand gaat of kan reageren. Nog een nachtje slapen dan hoop ik toch zelf weer mijn telefoon te kunnen beantwoorden. Fluisteren en jezelf duidelijk proberen te maken is vermoeiender dan ik dacht. Doe mij toch maar zilver....